Atrakcyjność mieszanki możemy zwiększyć prażąc składniki na blasze w piekarniku do koloru jasno brązowego. Oczywiście zarówno ochotka, jak i pinki bardzo podnoszą jakość naszej mieszanki. Jednak proponowałbym dawkować je w małych ilościach. Ważną czynnością jest nawilżanie zanęty. Pamiętajmy o tym, aby nie przemoczyć mieszanki. Wodę dawkujemy stopniowo, aż uzyskamy lekko spoistą masę łatwo formującą się w kule. Płoć nie jest rybą typowo denną, dlatego moje nęcenie wygląda trochę inaczej niż zwykle. Część kul po uformowaniu zanurzam w misce z wodą na parę sekund. Powoduje to, że powłoka kuli staje się przemoczona i po wrzuceniu w łowisko tworzy zawiesinę, która przez dłuższy czas wabi ryby, reszta kuli opada na dno i tam zaczyna pracować. Podobnie twierdzę, że robaki zanętowe nie odgrywają takiej roli, jeżeli podawane są wyłącznie w zanęcie. Leżące na dnie, zagrzebane w kulach zanętowych nie są tak atrakcyjne, jak swobodnie, co pewien czas opadające po strzale z procy. Podczas wiosennego wędkowania nie powinniśmy przesadzać z ilością zanęty – 1-1,5 k suchej mieszanki w zupełności wystarczy.

Wiosną ryby są szczególnie płochliwe, więc dobrze jest zachowywać się cicho i spokojnie. Postaram się przy okazji obalić panujący mit o rozmowie nad wodą. Głos ludzki nie dochodzi do odchłani wodnych. Najbardziej płochliwe dla ryb jest bieganie i tupanie po brzegu, na to trzeba zwrócić szczególną uwagę.

Podczas łowienia dobrze jest prowokować ryby ruchami spławika, które powinny być płynne i w miarę naturalne. Zwróciłbym uwagę na fakt, iż płocie lubią przebywać w toni i z niej wyjadać opadające robaczki, więc częsta zmiana gruntu byłaby wskazana. Częste donęcanie jest gwarancją utrzymania ryb w łowisku, dobrze jest dorzucać zanętę regularnie w małych ilościach, np. kulki wielkości kurzego jaja.

To tyle, a teraz kompletuję sprzęt i jadę stawić czoło wiosennym płociom.